Humanitasprijs

Tweejaarlijkse onderscheiding

Ter gelegenheid van 150 jaar onafhankelijkheid van België stelde het provinciebestuur van Antwerpen in 1980 de 2-jaarlijkse Humanitasprijs van de provincie Antwerpen in. De prijs bestaat uit het Humanitasbeeld (van de hand van Marcel Mazy of Henri Lannoye) en een geldprijs van 7500 euro.

Voor bijdrage tot welvaart en welzijn

Voor de Humanitasprijs komen personen of instellingen in aanmerking, die op een uitzonderlijke wijze hebben bijgedragen tot de welvaart en het welzijn van de provincie Antwerpen. Elke persoon, instelling of vereniging kan een kandidaat voor de prijs voordragen. De jury kan zelf ook voorstellen tot nominatie indienen.

In 2010 werd de prijs toegekend aan dr. Jacques A.G. Lormans voor zijn beroepsleven dat helemaal in het teken stond van de opvang, de zorg, de begeleiding en het welzijn van personen met een handicap.

Kandidaturen voor de Humanitasprijs 2012

Kandidaturen voor de Humanitasprijs 2012 moeten vóór 1 januari 2012 bezorgd worden aan de gouverneur van de provincie Antwerpen, Koningin Elisabethlei 22, 2018 Antwerpen. Elke kandidatuur moet duidelijk gemotiveerd zijn en het dossier moet voldoende documentatie bevatten. De toekenning van de prijs zal tegen de herfst van 2012 gebeuren. Dan wordt de prijs officieel uitgereikt tijdens een openbare plechtigheid.

Laureaten

De Humanitasprijs werd al uitgereikt aan de volgende personen en instellingen:

Laureaat Humanitasprijs 2010: dr. Jacques A.G. Lormans

Dokter Jacques Lormans was van 1976 tot 1996 directeur-geneesheer van Het GielsBos in Gierle-Lille en van de Stichting Gehandicaptenzorg Provincie Antwerpen vzw, nu Gouverneur Kinsbergen – Gehandicaptenzorg Provincie Antwerpen vzw genoemd. Zijn beroepsleven stond helemaal in het teken van de opvang, de zorg, de begeleiding en het welzijn van personen met een handicap. Zijn aandacht ging in het bijzonder naar het lot van ernstig verstandelijk gehandicapte kinderen en volwassenen, hun ouders en familieleden.

Dokter Lormans specialiseerde zich in de kindergeneeskunde. Hij vestigde zich als kinderarts in Hasselt en later in Nederland waar hij samen met zijn echtgenote onderzoek deed naar metaboolziekten en genetische aandoeningen in verband met mentale handicaps. In de eerste helft van de jaren 1970 was hij algemeen directeur van de Severinusstichting in Veldhoven bij Eindhoven. Deze Nederlandse stichting beheert er twee leefgemeenschappen voor verstandelijk gehandicapte kinderen en volwassenen met bijkomende fysieke handicaps of met gedragsstoornissen.

Steunend op de ervaring en inspiratie opgedaan in zijn werkkringen in Nederland heeft hij mee de open woongemeenschap voor gehandicapten Het GielsBos in Gierle-Lille opgericht. Het was gouverneur Andries Kinsbergen die hem in 1972 vroeg om terug naar België te komen om medewerking te verlenen aan de uitbouw van de pas opgerichte Stichting Gehandicaptenzorg Provincie Antwerpen en het opstarten van Het GielsBos. In Het GielsBos hecht men veel waarde aan een open communicatie. Bewoners, ouders, medewerkers en andere betrokkenen denken en werken er mee aan de kwaliteit van de zorg. Openheid, respect, betrokkenheid en samenwerking zijn visionaire sleutelwoorden die steeds terugkeren in de carrière van dokter Lormans.

Naast zijn inzet voor Het GielsBos leverde dokter Lormans ook een belangrijke bijdrage aan de oprichting en de uitbouw van het Ontwikkelings- en Oriëntatiecentrum (OOC) in Wilrijk dat zich zou richten naar (vroeg)diagnostiek van personen met een verstandelijk handicap. Het OOC is geïnspireerd op een multidisciplinair oriëntatieteam dat dokter Lormans vroeger had opgestart om te kunnen reageren op noodsituaties en vragen van gezinnen met een probleemkind of volwassene. De ervaring van dat team bleek van onschatbare waarde bij het opstarten van het OOC in 1986. Onder impuls van dokter Lormans kwamen er ook MODEM, het communciatie- en computercentrum voor personen met een handicap, de audiovisuele dienst AVIST, en een trajectbegeleidingscentrum voor de begeleiding van risicogroepen naar open tewerkstelling en arbeidsinpassing. Deze voorzieningen werken samen met de verschillende departementen van de Universiteit Antwerpen en zijn ondergebracht in het Gouverneur Kinsbergencentrum op de campus van de universiteit.

Vanuit zijn directeurschap was dokter Lormans bovendien gedurende 20 jaar betrokken bij tal van initiatieven rond gehandicaptenzorg in onze provincie. Hij vond het belangrijk dat personen met een handicap deelnemen aan culturele activiteiten, sport- en ontspanningsactiviteiten in de maatschappij, zoals bijvoorbeeld de Special Olympics. Zo zou de sociale cohesie en de plaats van personen met een handicap in de gemeenschap verbeteren.

Vanuit zijn vele contacten met ouders van gehandicapte kinderen wist dokter Lormans steeds de juiste toon te zetten bij het nemen van nieuwe initiatieven. Hij had een vernieuwende visie, was een goed projectontwikkelaar en een gedreven realisator. Naast aandacht voor een uitgeruste infrastructuur vond hij een goede inhoudelijke werking uiterst belangrijk. Een degelijke organisatie, deskundige en permanent gevormde en betrokken medewerkers en multidisciplinaire samenwerking waren voor hem belangrijke uitgangspunten. En dokter Lormans heeft de medische wereld alert gemaakt voor de psychosociale aspecten van de handicap.  

Al die initiatieven en hun verwezenlijkingen zijn er niet vanzelf gekomen. Steeds diende een lange weg afgelegd te worden tussen de plannen en de uiteindelijke realisaties. Vastberaden wist dokter Lormans telkens weer te overtuigen en tot ondersteuning te bewegen.