Glastuinbouw

Wie doet wat? Wat kan er?

De glastuinbouwsector evolueert snel: er worden nieuwe technologieën gebruikt en de serres worden steeds groter. De ontwikkeling van de tuinbouw in serres botst vaak op problemen van juridische, technische en financiële aard maar ook met de sociale haalbaarheid die de ontwikkeling van de sector onzeker maakt. Een actief beleid voor de glastuinbouw is daarom noodzakelijk om de sector te ondersteunen en ruimtelijk te structureren, rekening houdend met andere sectoren en spelers. 
Zowel het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen (RSV) als het Ruimtelijk Structuurplan Provincie Antwerpen (RSPA) bieden een basis voor een vernieuwd ruimtelijk beleid.

De provincie Antwerpen duidde in het kader van de gewenste ruimtelijk-agrarische structuur drie concentratiegebieden voor de serrebouw aan, later macrozones genoemd. Eén van deze macrozones wordt door Vlaanderen uitgewerkt en de andere twee door de provincie.

• regio rond Hoogstraten (door provincie uitgewerkt)

• regio Boechout-Ranst (door provincie uitgewerkt)

• regio rond Sint-Katelijne-Waver (door Vlaanderen uitgewerkt)

Binnen deze macrozones kan de vestiging van nieuwe starters gestimuleerd worden. Grootschalige glastuinbouw krijgt echter enkel kansen in de macrozones, waardoor het open landschap gevrijwaard wordt van grotere serreconstructies.

Momenteel worden de drie macrozones in de provincie Antwerpen uitgewerkt. Elk heeft zijn eigen karakteristieken en manier van aanpak.

De provincie Antwerpen startte 1 oktober 2011 met de uitvoering van het EFRO-project “Duurzame Glastuinbouwclusters”.

Wat buiten de macrozones?

Momenteel bekijken we welke ontwikkelingsmogelijkheden er in de provincie Antwerpen zijn voor de glastuinbouw buiten de macrozones.