Wedstrijd Tall Ships Race 2010

Voor mij was het begin van de zeiltocht nogal vreemd. De andere trainees waren al kilometers verwijderd van huis, terwijl ik me op een kwartiertje bevond van het mijne. Pas toen Antwerpen de tweede avond uit het zicht verdween, ging de reis voor mij van start. Net aan boord werd ons het wachtensysteem uitgelegd. Er is een wacht van 4 tot 8 uur, een van 8 tot 12 uur en een van 12 tot 4 uur. De laatste is de hondenwacht en die had ik. Hoewel je midden in de nacht de wacht moet houden, was ik er wel blij mee: ik zag het leven op een schip overdag én 's nachts. Ik heb wel nooit meer dan 6 uur aan een stuk kunnen doorslapen, maar dat nam ik erbij. De bemanning vertelde ons dat het een traditie is op het schip om de volgende groep een goede wacht toe te wensen. "Godt vakt!" (goede wacht), "godt vakt skal være!" (het zal een goede wacht zijn) werd elkaar dan toegebruld. De eerste dag moesten we ook meteen oefenen om de mast in te kruipen, dat vond ik fantastisch!

De eerste dagen waren de wachten heel ontspannend. We hadden niet veel werk omdat we vooral op motor vaarden, maar toen de race begon veranderde dat radicaal. De zeilen moesten uitgepakt worden en we moesten brassen: de hoek van de zeilen met de mast veranderen. De kapitein wou zo scherp mogelijk op de wind varen. We moesten ook de zeilen strak houden, wat wel zwaar werk was. De wind waaide ongelooflijk hard, waardoor het schip enorm schommelde. In je bed moest je je zo breed mogelijk leggen, anders rolde je gewoon van de ene kant naar de andere. Eten was ook moeilijk, je moest voortdurend je bord en glas in de gaten houden. Eén golfslag kon je glas naar de andere kant van het ruim sturen en je vlees op je schoot doen belanden. De golven rolden gewoon over het dek. Geen wonder dat ik de eerste dagen erg zeeziek was. Toen de zee wat rustiger werd, ben ik samen met Morten (een Noor) en Matthew (uit Bermuda) de stormast ingeklommen helemaal tot boven. Tijdens het klimmen werden de touwladders steeds nauwer naar boven toe. Op een bepaald moment zat mijn laars zelfs klem. Gedurende de klim zit je nergens aan vast, wat het heel intens maakt. Ik merkte het prachtige uitzicht pas op wanneer ik bij de royl (het hoogste zeil) aankwam en me had vastgehaakt. Van daaruit konden we Denemarken duidelijk zien liggen, het was adembenemend!

Tijdens de race hebben we geen andere schepen gezien. Wel konden we hun positie volgen op een monitor, hun snelheid werd er zelfs bij weergegeven. We zijn al ver gekomen sinds de Vikings! Op een bepaald ogenblik lagen we in derde positie. De bemanning hoopte dat de wind wat zou luwen zodat we konden inlopen op de grotere schepen. De Sørlandet is een kleiner schip, waardoor we sneller gaan met minder wind. Maar hoe hard we hebben gesmeekt voor minder wind, het heeft niet mogen baten. De nacht van 17 juli hebben we rond 1 uur de finishlijn gehaald. Dat was een prachtig moment. Iedereen feliciteerde elkaar en riep het uit. In 3 dagen hebben we de eerste etappe van de Tall Ships Races afgelegd. Mijn schip heeft de derde plaats behaald in de A-klasse!

De kapitein heeft daarna besloten om aan te meren in Halmstad, Zweden. De eerste keer dat ik weer vaste grond had onder mijn voeten was onvergetelijk. Ik geloofde eerst niet dat er iets bestond als landziekte, maar toen ik terug op de boot was tolde mijn hoofd. Vooral wanneer ik trappen opging voelde ik de grond schommelen. De drie Noorse schepen, Statsraad Lehmkuhl, Christian Radich en Sørlandet, lagen allemaal voor anker in de haven van Halmstad. De kapitein van Statsraad Lehmkuhl nodigde iedereen uit voor een barbecue op zijn schip. Het eten was heerlijk en het bier vloeide rijkelijk. Ik heb een slokje genomen van de trots van de Noorse trainees: CB. Bier dat in de thuishaven van Sørlandet, Kristiansand, werd gebrouwen. Ik kan nu uit eigen ervaring zeggen dat ons bier terecht de hemel wordt ingeprezen. In Halmstad werden we goed ontvangen door de stad, we mochten gratis naar Adventureland. Met een hele groep van Sørlandet zijn we vertrokken. Je kon er met botsautootjes rijden, zwemmen en tal van andere kermisattracties doen. Nadien heb ik de stad verkend met Pernille en Anette uit Noorwegen. Ik leerde de andere trainees beter kennen en probeerde ook wat Noors te spreken: Jeg snaker lit norsk (ik spreek een beetje Noors).

Om 17.00 uur werden we weer op de boot verwacht zodat we om 18.00 uur het anker konden lichten. Eindelijk vertrokken we naar Aalborg. We dobberden een dag op zee en ik klom opnieuw de mast in. Daarboven hielp ik de zeilen mooi en stevig inpakken. Nadien was er niet veel meer te doen, we hadden bijna alle kleine karweitjes gedaan. Daarom werd ons gevraagd of we wilden zwemmen. De echt zeebonken tuimelden vanaf het bootdek, de tweede verdieping, de zee in. Dit was voor mij de eerste keer dat ik in het midden van de zee zwom, het is erg vreemd dat je geen bodem hebt om even op te steunen. Ik heb ook geprobeerd om een rondje rond de boot te zwemmen. Ook al gingen we maar 1 of 2 knopen, ik raakte maar met moeite tot aan de boegspriet. Tijdens de laatste nachtwacht kregen we uitleg over de geschiedenis en namen van de verschillende boten en zeilen. Cecilie uit Noorwegen leerde me ook een zeemansarmbandje vlechten.

Toen we in Aalborg aankwamen kon ik niet wachten om de stad in te trekken. Samen met Morten en Matthew wandelden we rond in de gezellige winkelstraatjes, ontdekten we een heerlijke broodjeszaak en bezochten we andere schepen. Die avond was ook de laatste avond in Denemarken voor de Noorse trainees en ik. Pernille, Steinar, Simon, Lene, Jostein, Morten en zelfs mijn Deense wachthoofd, Idalene, waren van de partij. We waren bovendien niet de enigen die deze etappe wilden afsluiten in stijl. Overal waren die nacht trainees en bemanning aan het verbroederen. Een nacht, een reis om nooit te vergeten.

Ik ben van plan om volgend jaar weer deel te nemen aan de Tall Ships Races met de Sørlandet. De sfeer op Sørlandet is geweldig! Het gaat er niet alleen om de race maar vooral om de fantastische ervaring. Op taalgebied en sociaal vlak heb ik veel bijgeleerd. Ik heb veel interessante mensen ontmoet en heb mezelf beter leren kennen. De reis was alles wat ik ervan verwachtte en zelfs nog meer!

Heb je graag bijkomende informatie over de Tall Ships Races? Neem dan een kijkje op de website van Sail Training International, de organisator van de Tall Ships Races, of op de website van de Tall Ships Races 2010.