Aankopen en onteigeningen

Aankopen

Om haar taken en beleid te kunnen uitvoeren, heeft de provincie onroerende goederen nodig. Jaarlijks groeit het provinciaal patrimonium aanzienlijk aan: denk maar aan het park waar je wandelt, de retentiebekkens bij waterlopen om overstromingen te vermijden of de school waar je kinderen een vak leren.

De provincie probeert zoveel mogelijk van de eigendommen die zij nodig heeft in der minne aan te kopen. Op basis van een schattingsprijs, die door een externe dienst wordt vastgesteld, onderhandelt ze met de verkopers.

Indien een akkoord kan bereikt worden over de voorwaarden van de verkoop, moeten nog een aantal administratieve verplichtingen voldaan worden, waarbij de machtiging tot aankoop door de provincieraad de belangrijkste is. Volgens de provinciewet is immers alleen de provincieraad bevoegd om over aankopen van onroerende goederen te beslissen. De provinciale diensten en de notaris zorgen voor al de formaliteiten. Hierna wordt de notariële akte getekend. De verkoper heeft daarbij steeds het recht zijn eigen notaris aan te duiden. De koopsom wordt echter pas uitbetaald nadat uit een officieel attest blijkt dat op het goed geen hypotheek meer rust.

Onteigeningen

Pas als na degelijke onderhandelingen blijkt dat de verkoper niet wil verkopen of zich niet kan neerleggen bij de verkoopsvoorwaarden – én als het eigendom noodzakelijk is voor het algemeen belang – gaat de provincie over tot onteigening.

Ook in deze fase wordt aan de eigenaars nog de kans geboden hun mening te herzien. Blijven zij weigeren, dan wordt de gerechtelijke procedure tot onteigening opgestart. In eerste instantie zal de vrederechter de vergoeding voor de onteigende vaststellen. Zodra de provincie deze betaald heeft, treedt zij in het bezit van het goed. De definitieve vergoeding wordt later door de rechter vastgesteld op basis van een deskundigenverslag. Tegen de vaststelling van de definitieve vergoeding kunnen zowel de onteigende als de onteigenende in beroep gaan.